Οκτάποδο των Θαλασσών, Κοκκινιστό με Ελιές

DSC_0650Κάτι που διανύουμε την Μεγάλη Εβδομάδα και θέλω να είμαι μέσα στο κλίμα των ημερών, κάτι που έτσι κι αλλιώς αυτή είναι η αγαπημένη μου εκδοχή του συγκεκριμένου κεφαλόποδου, κάτι που βρέθηκε προχθές στην κατάψυξη και έπρεπε να το μαγειρέψω έτσι ή αλλιώς, περί χταποδακίου κοκκινιστού ο λόγος, με ένα σωρό ελιές που, σας ορκίζομαι, κάνουν τη διαφορά. Η συγκεκριμένη, μάλιστα, συνταγή δεν είναι καν απλό κοκκινιστό, είναι κάπως στιφάδο, κάπως κρασάτο, κάπως ξυδάτο, κάπως λίγο απ’ όλα, αλλά το αποτέλεσμα είναι ένα ιδιαιτέρως γευστικό πιάτο, που εγώ προσωπικά σερβίρω με ρύζι μπασμάτι με ξύσμα λεμονιού, αλλά μπορείτε να συνοδεύσετε με ό,τι τραβάει η ψυχή σας, δεν θα σας κρίνω.

Το χταπόδι είναι ενδιαφέρον. Και σαν πλάσμα και σαν έδεσμα. Νομίζω η πρώτη ανάμνηση χταποδιού που έχω, είναι από κάποια παιδικά καλοκαίρια στα Καρδάμυλα της Χίου, όταν ένας οικογενειακός φίλος χτυπούσε τα δύστυχα μαλάκια αλύπητα πάνω στο μόλο, κι ύστερα ίσως τα ξεροψήναμε στα κάρβουνα -αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Μετά θυμάμαι τον συχωρεμένο τον θείο μας τον Βαγγέλη να βγάζει χταπόδια στο Γύρο της Λάσσης, στο Αργοστόλι· χιλιόμετρα μου φαινόταν πως περπατούσαμε από το Κολυμβητήριο μέχρι το Φανάρι -δεν ξέρω, αλήθεια δεν ξέρω, πόση είναι πραγματικά η απόσταση, έχω αιώνες ολόκληρους να πάω στην Κεφαλλονιά- κάτι καλοκαιρινά βράδια, ως το ξημέρωμα κάτω από έναν βελούδινο ουρανό, με το φακό και το καμάκι και πλήρη την άγνοια του τέλους. Όμως ας μην το πιάσουμε τώρα αυτό, το παράκανα ήδη.  Πίσω στα χταπόδια, με τις τρεις καρδιές τους, τα πλοκάμια τους, και τις βεντούζες τους, και τον περίεργο κύκλο αναπαραγωγής τους, που τα οδηγεί κάθε φορά στο θάνατο, σύντομα αφού εκκολαφθούν τα μικρά τους. Αλλά πάλι, «γιατί μπερδεύω τούτη εδώ με μι’ άλλη ιστορία;», που λέει κι ο ποιητής (ο Καββαδίας ποιητής, αν απορείτε, και τώρα μόνη μου συνειδητοποιώ ότι ετούτες οι γραμμές του ποστ είναι η κορυφαία εκδήλωση της ψυχαναλυτικής έκφανσης ετούτου του μπλογκ, μα δεν θα το αναλύσω), εσείς συνταγές ήρθατε να διαβάσετε, όχι αφηγήσεις για παιδικά καλοκαίρια και άκαιρα πεθαμένους θείους.

DSC_0635

Δοκίμασα μια εκδοχή του χταποδιού με ελιές πρώτη φορά μια Καθαροδευτέρα στην Αγγλία, πολλά χρόνια πριν. Δεν θυμάμαι ούτε πού βρήκα τη συνταγή, ούτε πώς την εκτέλεσα, θυμάμαι όμως ότι το αποτέλεσμα με ενθουσίασε. Έκτοτε αυτός είναι, νομίζω, ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο φτιάχνω το χταπόδι, κάθε φορά στα κουτουρού, ή με μια συνταγή που ξετρυπώνω επί τόπου, οπότε ας την γράψω επιτέλους, για να μην ψάχνω κι εγώ διαρκώς στη μνήμη μου και στο ίντερνετ, λες και δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω. Αν το έχετε δοκιμάσει σίγουρα ξέρετε για τί πράγμα μιλάω. Αν όχι, δώστε του μια ευκαιρία, και θα με θυμηθείτε.

DSC_0646

Υλικά: 

  • 1 χταπόδι 500 γρ., καθαρισμένο*
  • 1 φλιτζάνι ξύδι (χρησιμοποιείστε κάποιο ελαφρύ ξύδι, αν αυτό που έχετε είναι ιδιαίτερα δυνατό μειώστε την ποσότητα γιατί μπορεί να καταλήξει ν’ ακούγεται περισσότερο απ’ όσο θα θέλατε)
  • 1 φλιτζάνι ελαιόλαδο
  • 1 1/2 φλιτζάνι λευκό κρασί
  • 5 σκελίδες σκόρδο, σε φέτες
  • 3 μέτρια κρεμμύδια, σε ροδέλες
  • 1 κουταλάκι του γλυκού σπόρους κόλιανδρου, χονδροκοπανισμένους
  • λίγη ρίγανη
  • 1 φύλλο δάφνης
  • 1 κονσέρβα ντομάτα κονκασέ (μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φρέσκια ντομάτα, τριμμένη, αλλά η κονσέρβα θα δώσει περισσότερο χρώμα και θα βγάλει λιγότερη υγρασία)
  • ένα κουταλάκι του γλυκού ζάχαρη
  • αλάτι-πιπέρι
  • 300 γρ. ελιές πράσινες, κομμένες σε ροδέλες

DSC_0627

Σε μια κατσαρόλα με καλά αλατισμένο νερό, και το μισό από το ξύδι μας, βράζουμε το καθαρισμένο χταπόδι ολόκληρο, για τριάντα περίπου λεπτά ή μέχρι να μαλακώσει. Κατόπιν το σουρώνουμε και το αφήνουμε να κρυώσει, πριν το κόψουμε σε κομμάτια (όχι πάρα πολύ μικρά, γιατί θα συρρικνωθούν κι άλλο κατά το μαγείρεμα). Σε μια μετρίως βαθιά κατσαρόλα ζεσταίνουμε το λάδι (προσοχή να μην κάψει) και σωτάρουμε τα κρεμμύδια μέχρι να γίνουν διάφανα. Προσθέτουμε το κομμένο χταπόδι και το κάνουμε μια βόλτα να λαδωθεί καλά και να τσιρτσιρίσει, κι ύστερα το σκόρδο. Σβήνουμε με το υπόλοιπο ξύδι, και αφήνουμε να βράσει μέχρι να εξατμιστεί κάπως η αψάδα του (μην πάτε με τη μύτη πάνω απ’ την κατσαρόλα σε αυτό το στάδιο, θα σας έρθει ο ουρανός σφοντύλι). Ρίχνουμε τον κόλιανδρο, τη ρίγανη και το δαφνόφυλλο, και έπειτα το κρασί, ελαφρώς ζεσταμένο. Βράζουμε λίγο με ανοιχτή την κατσαρόλα, για να εξατμιστεί το αλκοόλ, και ύστερα δοκιμάζουμε το αλάτι, χαμηλώνουμε τη φωτιά, σκεπάζουμε, και το αφήνουμε να μαγειρευτεί για πενήντα περίπου λεπτά. Κατόπιν προσθέτουμε την ντομάτα και τη ζάχαρη και όσο πιπέρι θέλουμε, και βράζουμε σε λίγο πιο δυνατή φωτιά, μέχρι να δέσει η σάλτσα. Ρίχνουμε τις ελιές, σβήνουμε τη φωτιά και αφήνουμε την κατσαρόλα στο μάτι, μέχρι να σταματήσει να μπουρμπουλίζει. Σερβίρουμε και δοξάζουμε.

DSC_0651

* Το λογικό είναι το χταπόδι που θα αγοράσετε, είτε φρέσκο, είτε καταψυγμένο, να είναι μισοκαθαρισμένο, τουλάχιστον από το σακούλι με το μελάνι (αν σας το φέρουν φρεσκοψαρεμένο μάλλον θα πρέπει να αντιμετωπίσετε και την μελανοσακούλα, και εντελώς ειλικρινά δεν έχω ιδέα ούτε πού βρίσκεται ούτε πώς την αφαιρείς χωρίς να γίνεις χάλια), αλλά κατά πάσα πιθανότητα θα πρέπει να του βγάλετε το δόντι πριν το μαγειρέψετε, μια δουλειά που μου φάνηκε περίπλοκη στην αρχή, τόσο που πρέπει να έχω μακελέψει τουλάχιστον δυο χταπόδια μέχρι να μου κόψει να ρίξω μια ματιά στο YouTube, όπου και βρήκα αυτό το ιδιαιτέρως κατατοπιστικό βίντεο. Ακολούθησα τις οδηγίες κατά γράμμα, και είχα ξεμπερδέψει μέσα σε λιγότερο από ενάμισι λεπτό. Το ίδιο να κάνετε κι εσείς. 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s