Τάρτα Φράουλα: Το Γλυκό και το Κόκκινο

DSC_0730Η εποχή της φράουλας τελειώνει. Στους πάγκους της λαϊκής όμως, θα βρείτε ακόμα φράουλες σε σχεδόν εξευτελιστική τιμή (ένα ευρώ το κιλό τις πήρε η μαμά μου προχθές), γι’ αυτό σπεύσατε όσο ακόμα προλαβαίνετε. Ετούτη η ταρτούλα είναι οπωσδήποτε εντυπωσιακή στην εμφάνιση, οπωσδήποτε πεντανόστιμη και έχει μια καρτουνίστικη ποιότητα στην παρουσίαση που εγώ προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα στη ζαχαροπλαστική. Είναι κάπως μπελαλίδικη, κυρίως γιατί πρέπει να λερώσεις αρκετά σκεύη, και έχει μεγάλους χρόνους αναμονής, αλλά τα καλά κόποις κτώνται. Για μένα, δηλαδή, που τις φράουλες τις λατρεύω παιδιόθεν, φυσικά άξιζε τον κόπο. Τις λατρεύω όπως και όλα τα υπόλοιπα μούρα, και ενώ μ’ αρέσουν ιδιαίτερα και σκέτες (τέλος πάντων, σκέτες… με ζάχαρη και κονιάκ ή ζάχαρη και κρέμα γάλακτος, αλλά χωρίς να έχουν μαγειρευτεί με κάποιο τρόπο, εννοώ) πάνε χρόνια τώρα που προσπαθώ με κάθε τρόπο να τις βάλω σε κάποια συνταγή, όχι πάντα με τεράστια επιτυχία (η πρώτη μου προσπάθεια μάλιστα, αρκετά χρόνια πριν, στέφτηκε με απόλυτη αποτυχία, την ονόμασα τότε «Εφιάλτη των Στρουμφ», και νομίζω ότι είχα δίκιο, αλλά όλ’ αυτά ανήκουν σε ένα τραυματικό παρελθόν, και καλύτερα να μην τα θυμάμαι). Ετούτη η ταρτούλα όμως ήταν η απόλυτη επιτυχία, και την προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα σας πάει πίσω στην παιδική ηλικία -με έναν περίεργο τρόπο όλα τα γλυκά μου αυτό φαίνεται να αποζητούν κάπως, αλλά δεν νομίζω πως είναι περίεργο, σε ένα blog που προσπαθεί να μπλέξει την μαγειρική με την ψυχανάλυση- τότε που αυτό το γλυκό, κόκκινο φρούτο ήταν γιορτή στο σπίτι, και η αίσθησή του εξιδανικευόταν από την ομορφιά του.

Λέει συχνά ο κόσμος ότι τα φρούτα δεν έχουν την ίδια γεύση, όπως παλιά, και ίσως έχουν δίκιο. Στην Αγγλία, ας πούμε, αγόραζα τις φράουλες με τους τόνους από το σουπερμάρκετ, όμως πάντα είχαν μια αίσθηση πλαστική, και άφηναν ένα κενό -σχεδόν ψυχολογικό κενό- στον ουρανίσκο. Εδώ οι φράουλες, της λαϊκής τουλάχιστον, δεν είναι τόσο απογοητευτικές, αλλά, ειλικρινά, τίποτα δεν πλησιάζει καν την ανάμνηση μιας γεύσης των επτά-οκτώ μου χρόνων, όταν σε εκδρομή στο κτήμα ενός τριτοθείου στη Σταμάτα δοκίμασα πρώτη φορά φράουλα από τον κήπο. Ένα τοσοδούλι πράγμα, στρογγυλό και πορφυρό, που εξερράγη μέσα στο στόμα μου με μια νοστιμιά απόλυτα συμπυκνωμένη και κυριαρχική -μια γεύση σχεδόν τεχνητή, αυτή που είχαν οι τσίχλες φράουλα που μασούσα ασταμάτητα, και θεωρούσα ότι είναι ψεύτικη και ανύπαρκτη στη φύση. Κάπως, αυτή η φράουλα του τριτοθείου έγινε για μένα η επιτομή της φράουλας, η κεντρική ιδέα της φράουλας. Μπορεί να είναι και κάπως κατασκευασμένη η ανάμνηση, κουβαλάει τόσο παιχνίδι σε δροσερά λιβάδια, δέντρα και απρόσμενη -για ένα παιδί της πόλης- ελευθερία, που δεν θα βάλω το χέρι μου στη φωτιά ότι έτσι έγιναν τα πράγματα. Έτσι τα θυμάμαι όμως, και, σε ψυχαναλυτικούς όρους, το ίδιο κάνει.

DSC_0757

Υλικά

Για τη Βάση της Τάρτας

  • 1 φλιτζάνι αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/2 φλιτζάνι βούτυρο(πολύ κρύο, κομμένο σε μικρά κομματάκια)
  • 1 κουταλιά του γλυκού σόδα (σε σκόνη, ε)
  • 1 σκονάκι ζάχαρη αρωματισμένη με βανίλια
  • 2-3 κουταλιές της σούπας ζάχαρη (προαιρετικά)
  • 3-4 κουταλίες της σούπας πολύ κρύο νερό

Για την Κρέμα

  • 1/2 κούπα ζάχαρη
  • 3 κουταλιές της σούπας κορν φλάουρ
  • 3 κουταλιές της σούπας αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  • 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
  • 2 κούπες γάλα
  • 1 αυγό
  • 1 κλωνάρι βανίλιας*  (ή δυο σκονάκια βανίλιας ή 1/2 κουταλάκι άρωμα βανίλιας)
  • 1/4 κουταλάκι του γλυκού άρωμα πικραμύγδαλο (προσέξτε να μην είναι πολύ δυνατό, θα κυριαρχήσει τελείως στη γεύση, μπορείτε να το παραλείψετε και εντελώς αν δεν σας αρέσει)
  • 1/2 κούπα κρέμα γάλακτος για σαντιγύ

Για το Σιρόπι

  • 1/2 κούπα αλεσμένες φράουλες
  • 1/2 κούπα νερό
  • 1/4 της κούπας ζάχαρη
  • 2 κουταλάκια του γλυκού κορν φλάουρ

Για τη Σύνθεση

  • 1/2 κούπα αμυγδαλόψυχα (προαιρετικά)
  • 3 κούπες φρέσκες φράουλες

DSC_0726

Ξεκινάμε φτιάχνοντας τη ζύμη για την τάρτα. Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το αλεύρι, τη σόδα, το σκονάκι της βανίλιας και τη ζάχαρη, και προσθέτουμε τα κομματάκια του βουτύρου. Πιέζουμε με τα δάχτυλα μέχρι να διαλυθεί το βούτυρο και να γίνει το μείγμα ψιχουλιαστό, και ύστερα λίγο-λίγο το κρύο νερό, ζυμώνοντας πολύ ελαφρά μέχρι να κολλήσουν όλα τα συστατικά και να έχουμε μια μαλακή ζύμη. Μην το παραζυμώσετε (και μην χρησιμοποιήσετε μίξερ) γιατί η βάση σας θα γίνει σκληρή. Μόλις το αισθανθείτε έτοιμο κάντε το μπαλίτσα, τυλίξτε το αεροστεγώς με μια διαφανή μεμβράνη και αφήστε το στο ψυγείο να ξεκουραστεί για μια ώρα. Ύστερα ανοίξτε το φύλλο σε ελαφρώς αλευρωμένη επιφάνεια, τοποθετήστε το σε μια χαριτωμένη ταρτιέρα, κάντε μερικές τρύπες με το πιρούνι στον πάτο, και ψήστε τυφλά στους 200 °C μέχρι να χρυσίσει, για περίπου είκοσι λεπτά (για περισσότερες πληροφορίες για το τυφλό ψήσιμο δείτε την υποσημείωση εδώ). Όταν είναι έτοιμη την βγάζετε από τον φούρνο, και την αφήνετε να κρυώσει εντελώς, πριν προσθέσετε την κρέμα, που έχετε ξεκινήσει να φτιάχνετε στο μεταξύ.

Για την κρέμα, ανακατεύουμε σε μια κατσαρόλα τη ζάχαρη, το κορν φλάουρ και το αλεύρι, και πολύ σταδιακά προσθέτουμε το γάλα, που καλύτερα να μην είναι κρύο, και ιδανικά ας είναι και λίγο ζεσταμένο, και τους σπόρους της βανίλιας, αν χρησιμοποιούμε την κανονική βανίλια (αν χρησιμοποιείτε σκονάκι επίσης τώρα θα το βάλετε, αλλά αν χρησιμοποιείτε υγρό άρωμα βανίλιας θα το προσθέσετε αργότερα με το πικραμύγδαλο). Βράζουμε ανακατεύοντας διαρκώς σε μετρίως δυνατή φωτιά, μέχρι ν’ αρχίσει να μπουρμπουλίζει (προσοχή, μην σας μπουρμπουλίσει υπερβολικά δυνατά, και μην σας πεταχτεί κρέμα πάνω σας, αν μπορείτε να το αποφύγετε, καίει πολύ). Τραβήξτε την κατσαρόλα από τη φωτιά. Στο μεταξύ σε ένα μπολ να έχετε ήδη χτυπημένο το αυγό, που σε αυτό το στάδιο χτυπήστε το λίγο ακόμα, με μερικές κουταλιές από την κρέμα, ύστερα ρίξτε το μείγμα πίσω στην κατσαρόλα, χαμηλώστε τη φωτιά, επιστρέψτε στο μάτι και μαγειρέψτε για ένα-δυο λεπτά επιπλέον, χωρίς να πάρει βράση. Κατεβάστε από τη φωτιά, προσθέστε την εσάνς πικραμύγδαλο και αφήστε να κρυώσει εντελώς πριν προχωρήσετε στο να χτυπήσετε την κρέμα γάλακτος σε σαντιγύ και να την ανακατέψετε κι αυτή καλά με το μείγμα μέχρι να έχετε μια υπέροχα αφράτη και γυαλιστερή κρέμα.

Για το σιρόπι, σε ένα κατσαρολάκι ανακατέψτε τις αλεσμένες φράουλες με το νερό και βράστε για περίπου δυο λεπτά. Ανακατέψτε τη ζάχαρη με το κορν φλάουρ, και προσθέστε τα σταδιακά στο μείγμα της φράουλας. Βράστε το ανακατεύοντας διαρκώς μέχρι να δέσει και να ξεθολώσει. Κατόπιν σουρώστε το, για να φύγει η ψίχα της φράουλας, και αφήστε να κρυώσει για τουλάχιστον είκοσι λεπτά πριν το χρησιμοποιήσετε.

Για να συνθέσετε την τάρτα, ξεκινήστε απλώνοντας την αμυγδαλόψυχα (αποφλοιωμένα αμύγδαλα σε φλοίδες, δηλαδή) στον πάτο, κάτι εντελώς προαιρετικό αν δεν προτιμάτε τ’ αμύγδαλα, δίνει όμως μια διαφοροποιημένη υφή που του πάει. Από πάνω στρώστε προσεκτικά την ήδη έτοιμη κρέμα. Σε αυτό το στάδιο το ιδανικό είναι η τάρτα να μείνει δυο ώρες στο ψυγείο, πριν επιχειρήσετε οτιδήποτε άλλο, αλλά δεν είναι το τέλος του κόσμου αν μείνει λιγότερο. Για τον στολισμό, κόψτε τις φράουλες στη μέση, και τακτοποιείστε τις όμορφα και τακτικά στην κορυφή. Αν θέλετε να κάνετε κι εσείς ένα φραουλένιο τριανταφυλλάκι για το κέντρο, όπως εγώ, δείτε τον (πολύ εύκολο) τρόπο εδώ. Περιχύστε, κατόπιν με το σιρόπι, και επιστρέψτε στο ψυγείο να παγώσει, για τουλάχιστον μια ώρα πριν την σερβίρετε. Καλή επιτυχία.

ds

*Για να χρησιμοποιήσετε το κλωνάρι της βανίλιας, το χαράζετε με ένα μαχαιράκι και αφαιρείτε προσεκτικά, ξύνοντας σχεδόν, το μαύρο μαλακό εσωτερικό με τους σπόρους, το οποίο και προσθέτετε στην κρέμα (ή όπου αλλού ζητάει η συνταγή σας). Το κλωνάρι που απομένει, αν η συνταγή δεν ζητάει να χρησιμοποιηθεί κάπου, που συνήθως δεν ζητάει, μπορείτε να το αξιοποιήσετε με έναν πολύ αποδοτικό τρόπο (δεδομένου ότι η κανονική βανίλια είναι πανάκριβη, είναι σχεδόν αμαρτία να το πετάξετε). Το βάζετε σε ένα μικρό γυάλινο μπουκάλι (αρκετά ψηλό για να το χωράει), μαζί με μερικές κουταλιές καστανή ζάχαρη και το γεμίζετε μέχρι επάνω με βότκα ή κάποιο άλλο διαφανές και σχετικά άγευστο αλκοολούχο ποτό. Το αφήνετε (θέλει τουλάχιστον κανένα δίμηνο) σε σκοτεινό μέρος, και ύστερα έχετε το ολόδικό σας άρωμα βανίλιας για ζαχαροπλαστική χρήση (εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη χρήση, αν εσείς μπορείτε με γεια σας με χαρά σας). Όσο περισσότερα κλωνάρια υπάρχουν μέσα στο μπουκάλι τόσο πιο δυνατό το άρωμα, οπότε μπορείτε να προσθέτετε κλωνάρια κάθε φορά που έχετε κάποιο εύκαιρο. Επιπλέον μπορείτε να συμπληρώνετε ποτό κάθε όποτε κατεβαίνει λίγο η στάθμη, κι έτσι, προσθέτοντας μια κλωνάρια, μια ποτό, το άρωμα θα κρατήσει για πάντα (ή ό,τι εννοεί με το «για πάντα» ο καθένας, τέλος πάντων). 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s